ஊரு ரெண்டுபட்டா ஊடகங்களுக்கு தான் கொண்டாட்டம்...!

                     ''ஈரைப்  பேன் ஆக்கி... பேனை  பெருமாள் ஆக்கிறதுன்னு''  ஒரு பழமொழியை நாம் கேள்விப்பட்டிருப்போம். அந்த வேலையை இன்றைக்கு ஊடகங்கள் ரொம்பப் பிரமாதமா செய்யறாங்க. 

               இன்றைக்கு முல்லைப்பெரியாறு அணை  சம்பந்தமான பிரச்சனை என்பது தமிழகத்திலும் கேரளாவிலும் பற்றி எரிகிற பிரச்சனையாக இருக்கிறது. இந்த இரண்டு மாநிலங்களின் எல்லைப்பகுதிகளிலும் பதற்றமாக இருக்கிறது. இவ்விரண்டு மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் மோதிக்கொள்கிறார்கள். உணர்வுப்பூர்வமாக எழுந்துள்ள இந்த பதற்றங்களை தணிப்பதற்கு எந்தவிதமான   முயற்சிகளையும்  செய்யாமால், அந்த விஷயத்தை ஊதிப் பெரிதாக்கும்  வேலையை   தான் இன்றைக்கு ஊடகங்கள் செய்துவருகின்றன.

              பத்திரிக்கைகளிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் தனியார் ஆதிக்கம் செலுத்த ஆரம்பித்ததிலிருந்து மக்களின் உணர்ச்சிகளையும், வேதனைகளையும் காசாக்கி அதில் இலாபம் கொழிக்கும் வெறியோடு தான் ஊடகங்கள் அலைகின்றன. 
                 அப்படித் தான் ஒரு முறை ''அப்போதைய முன்னாள் முதல்வர்'' செல்வி ஜெயலலிதா கைது செய்யப்பட்ட போது அவரது ''ரத்தத்தின் ரத்தங்கள்''  சேலம் அருகில் கல்லூரி மாணவிகள் வந்த பேருந்தினை மாணவிகளோடு கொளுத்தினர். அதில் நான்கு மாணவிகள் பரிதாபமாக இறந்துபோனார்கள் என்பதை நீங்கள் மறந்திருப்பீர்கள். அந்த பஸ் எரியும் போது அருகில் இருந்த சன் தொலைக்காட்சியை சேர்ந்தவர்கள், எரியும் அந்த பஸ்ஸில் மாணவிகளும் சேர்ந்து  எரிகிறார்களே என்று பதட்டப்பட்டு அவர்களை காப்பாற்ற முயற்சி செய்யாமல், அந்த பஸ்சும் மாணவிகளும் எரிவதை நிதானமாக படம் எடுத்து அதை சன் தொலைக்காட்சியில் திரும்பத்திரும்பக் காட்டி காசாக்கினார்கள்.

               ஊடகங்கள் இன்று மனசாட்சியே இல்லாமல் இலாப நோக்கத்தோடு நடந்துகொள்வது என்பது வருத்தமளிக்கும் விஷயமாகும். ''BREAKING NEWS'', ''சற்று முன்'' என உணர்ச்சிமிக்க செய்திகளை தொடர்ந்து தொலைக்காட்சிகளில் காட்டிக்காட்டி கோடிக் கோடியாய்  சம்பாதித்து  விடுகின்றனர்.

               இது போன்ற சூடான செய்திகளை - உணர்ச்சிமிக்க செய்திகளை தொலைக்காட்சிகள் மட்டும் காசாக்குவதில்லை. பல தினப்பத்திரிக்கைகளும், வாரப்பத்திரிக்கைகளும்  கூட இப்படித் தான் பரப்பரப்பாக செய்திகளை போட்டு பத்திரிக்கையின் விற்பனையை கூட்டிவிடுகின்றனர்.      
             கொலை, கொள்ளை, திரைப்பட கலைஞர்களின் கிசுகிசு, அரசியல்வாதிகளின் அந்தரங்கம்,   சாமியார்களின் பாலியல் இவைகளெல்லாம் ஊடகங்களுக்கு அல்வா சாப்பிடுவது போல் ரொம்ப சுவாரசியமாக பத்திரிகைகளில் பல மாதங்களுக்கு எழுதி தள்ளிவிடுவார்கள். தொலைக்காட்சிகளில் ஒலிபரப்பிக்கொண்டே இருப்பார்கள். இவைகளினால் இவர்களுக்கு கோடிக் கோடியாய் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கும்.
             ஆனால் இவர்கள் ஒரு தொழிற்சங்கமோ அல்லது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளோ நாட்டுக்காக, நாட்டு மக்களுக்காக, உழைப்பாளி மக்களுக்காக நடத்தும் இயக்கங்களையோ அல்லது போராட்டங்களையோ ஒரு சிறு துளி  கூட  தொலைக்காட்சிகளில் காட்ட மாட்டார்கள். பத்திரிகைகளில் அச்சிட மாட்டார்கள். இதை கூசாமலும் அச்சப்படாமலும் இன்றைய ஊடகங்கள் செய்கின்றன. இவர்களாகவே கூட மக்கள் பிரச்சனைகளையோ  - சமூக அவலங்களையோ   படம்பிடித்துக்காட்டவார்களா என்றால் -  பிரசுரிப்பார்களா என்றால் அதை செய்யமாட்டார்கள். ஏனென்றால் அதில் அவர்கள் எதிர்ப்பார்ப்பது போல் வருமானமோ இலாபமோ வராது என்பது தான் காரணம்.
இதில் இலாபம் கிடைக்கின்றது என்றால் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்திலும், ஆந்திர மாநிலத்திலும் தினம் தினம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொண்டு சாகிறார்களே. அதை காட்டியிருப்பார்கள்.
              இப்படித்தான் இன்றைக்கு இலாபவெறி பிடித்து ஊடகங்கள் முல்லைப்பெரியாறு பிரச்சனைகளை ஊதி பெரிதாக்கி அதில் இலாபம் சம்பாதிக்க, உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு  ஊடகங்களின் கண்களும், பார்வைகளும் தமிழக - கேரள  எல்லைப்பகுதி சூடான - பரப்பரப்பான செய்திகளுக்காக  உறங்காமல்  காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. இப்போதும் இந்த இரு மாநிலங்களின் இரண்டு எல்லைப்பகுதிகளிலும் இந்த ஊடகங்களின் காமிராக்கள் இரவும் பகலும் ''ஏதாவது நடக்காதா'' என்று நாக்கைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு  கால் கடுக்க நின்றுகொண்டிருக்கின்றன.

              உலகமயம் - தாராளமயம் - தனியார்மயம் - இவைகளுக்கு வருமானம் - இலாபம் குவிப்பு - சொத்து சேர்ப்பு - இவைகள்   மட்டுமே தெரியும். மனிதநேயம் - ஒற்றுமை - ஒருமைப்பாடு - இவைகளைப் பற்றி அறியாது. அதைப்பற்றி கவலையும் படாது.

மேற்கு வங்கத்தில் மம்தா அரசின் அலட்சியம் - மனித உயிர்களைக் குடிக்கும் மருத்துவமனைகள் ...?

                நேற்று விடியற்காலையில்... ஏஎம்ஆர்ஐ என்ற தனியார் மருத்துவமனையில் தீ விபத்து... இப்போது வரை சுமார் தொண்ணூறு பேர் உயிரிழந்து இருக்கிறார்கள். இதற்கு காரணம் அந்த மருத்துவமனையின் அலட்சியமும் கவனகுறைவுமே தான்  காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. தீ விபத்தினை தடுக்கும் முன்னெச்சரிக்கை ஏற்பாடுகளும் அங்கே இல்லாதும் இவ்வளவு உயிரிழப்புகளுக்கும் காரணம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. தீ விபத்துக்கான காரணம் இப்போதைக்கு உடனடியாகத் தெரியாவிட்டாலும், நகரின் முக்கிய பகுதியில் இருக்கின்ற மிகப்பெரிய தனியார் மருத்துவமனையில் தீ விபத்துக்களை தடுக்கும் முன்னெச்சரிக்கை தடுப்பு ஏற்பாடுகள் கூட இல்லை என்பதை அந்த மாநில அரசு எப்படி கவனிக்க தவறியது. அது மட்டுமல்ல தீப்பிடித்ததோ விடியற்காலை மூன்று மணி என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் ஐந்து மணிக்குப் பிறகு தான்  - சுமார் இரண்டு மணி நேரம் கழித்து தான்  தீயணைப்புத்துறையிலிருந்து தீயணைக்கும் வாகனங்கள் தீயை அணைக்க வந்திருக்கிறது என்பதும் ஆட்சியாளர்களின் அலட்சியப்போக்கை வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டுகிறது.

              இப்படித்தான்  கடந்த ஜூன் மாதம் கொல்கத்தா அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்கு வந்த 19 குழந்தைகளும், அக்டோபர் மாதம் 15 குழந்தைகளும் மருத்துவர்களின் அலட்சியம் மற்றும் கவனக்குறைவால் இயிரிழந்தார்கள் என்பதை நாடு மறந்திருக்கமுடியாது.

             மேற்கு வங்கத்தில் குறிப்பாக கொல்கத்தாவில், மம்தா பானர்ஜி ஆட்சிக்கு வந்ததிலிருந்து கடந்த ஆறு மாதங்களாகவே மருத்துவமனைகளின் செயல்பாடுகள் என்பது ஒரு கேள்விக்குறியாகவே இருக்கின்றன.  மேற்குவங்க சுகாதாரத்துறை என்பது முதலமைச்சர் மம்தாவின் வசம் உள்ளது தான் இதற்கு காரணம். அம்மையாரின் கவனக்குறைவும் அலட்சியமும் தான் காரணம் என்பதை யாரும் மறுக்கமுடியாது. மம்தா வைத்திருக்கும் துறைகளில் அவரது அலட்சியம் காரணமாக விபத்துக்களும் உயிரிழப்புகளும் நிகழ்வது  என்பது கடந்த கால அவரது சாதனைகளாகும். மத்தியில் ரயில்வே துறை  அமைச்சராக இருந்த போதும் கூட பல விபத்துக்களையும்,               உயிரிழப்புகளையும் இந்த நாடு பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தது. மம்தா பானர்ஜி தான் சார்ந்த துறையில் மிகுந்த கவனத்தையும் ஈடுபாட்டையும் காட்டவேண்டும் என்பது தான் மாற்றத்தை விரும்பி வாக்களித்த மேற்குவங்க மக்களின் எதிர்பார்ப்புகளாகும்.      

தமிழக - கேரள ''தலைவர்களே''.... அமைதிக்கு உருப்படியாய் வழிகாட்டுங்கள்...!

முல்லை பெரியாறு :                                                   ஒற்றுமையையும்,                                         ஒருமைப்பாட்டையும் 

காக்கட்டும்...!

                                                              

                       

             கடந்த சில நாட்களாகவே தமிழக-கேரள எல்லைப்பகுதிகளில் இருந்து வருகின்ற செய்திகள்  என்பது மிகுந்த வருத்தத்தை தான் உருவாக்குகின்றன. இரு மாநில மக்களிடையே பகைமை வளர்ந்து பதட்டம் மேலோங்கி  உள்ளது. கேரளாவில் உள்ள தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த கடைகளை நொறுக்குவதும்,  சபரிமலைக்கு செல்லும் பக்தர்களை தடை செய்வதும்,  தமிழகத்துக்கு எதிரான கோஷங்களை எழுப்புவதுமான தமிழக மக்களுக்கு கோபத்தை உண்டுபண்ணக்கூடிய செயல்களில் கேரள மக்கள் ஈடுபடுவதும், பதிலுக்கு தமிழகத்தில் கேரளாவைச் சேர்ந்த வர்த்தக நிறுவனங்களை தாக்குவதும், கேரளாவுக்கு செல்லும் வாகனங்களை தடுத்து நிறுத்துவதும், கேரளாவுக்கு வழக்கமாய் செல்லும் பால், காய்கறிகள் போன்ற உணவுப்பொருட்களை தடை செய்வதுமான கேரள மக்களுக்கு கோபமூட்டக்கூடிய செயல்களில்  ஈடுபடுவதும் என்பது நாட்டின் அமைதியையும், ஒற்றுமையையும், ஒருமைப்பாட்டையும் விரும்புகிற யாராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவைகளாகும்.

             அமைதிக்கு வழிகாட்டவேண்டிய இரு மாநிலத் தலைவர்களே அமைதிக்கு கேடுவிளையும்படி பேசுவது என்பது தேசத்துக்கு நல்லதல்ல என்பதை உணரவில்லை என்பதும் வருத்தமளிக்கும் விஷயமாகும். பாராளுமன்ற மாநிலங்களவையில் இந்த இரு மாநில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் மோதிக்கொள்கிறார்கள். கேரளா மற்றும் தமிழகத்திலுள்ள  தலைவர்கள் தங்கள் இஷ்டப்படியெல்லாம் அறிக்கைகளை விட்டு இரு மாநில மக்களையும் கொந்தளிக்க செய்து அதில் அரசியல் வியாபாரம் செய்வதும், அதை இரு மாநில அரசுகளும் மற்றும் மத்திய அரசும் மெத்தனமாக வேடிக்கைப்பார்ப்பதுமாக  தான் இருக்கிறார்கள்.

               இவ்வளவு  பிரச்சனைகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன. தமிழக முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவோ முன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதியைப் போல் பிரதமருக்கு கடிதம் எழுதிவிட்டு தன் கடமையை ஆற்றியிருக்கிறார். இங்கே தமிழக  மக்களின் உயர்வுக்காக அவதாரம் எடுத்த ''தமிழினத்தலைவர்கள்'' வைகோ, ராமதாசு, திருமாவளவன், சீமான், விஜயகாந்த் போன்றவர்கள் வழக்கம் போல் எரிகிற நெருப்பில் எண்ணையை ஊற்றுகிற வேலையை செய்துகொண்டிருக்கின்றனர். 

                தமிழக மக்களை உசுப்பேற்றி விடும் வேலைகளை தான் இவர்கள் செய்கிறார்கள். இவர்கள் குழம்பிய குட்டையில் மீன் பிடிக்க நினைப்பவர்கள். ''இந்தியா உடையும்... துண்டாகும்..'' போன்ற வைகோவின் பிரிவினைவாத பேச்சுக்களும், இரு மாநில பேச்சுவார்த்தைகளில் தமிழகம் கலந்துகொள்ளக்கூடாது என்று ராமதாசும், விஜயகாந்தும் சொல்லும் கருத்துக்களும் - அனைத்தும் கண்டிக்கத்தக்கவையாகும்.  தமிழக மக்கள் இவர்களின் வார்த்தைகளை நிராகரித்து தூக்கி எரியவேண்டும்.

                   மத்திய அரசு மேலும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தால் ஒற்றுமைக்கும், ஒருமைப்பாட்டிற்கும், அமைதிக்கும் குந்தகம் விளையும்படியான மோசமான நிலைமைக்கு நாடும், நாட்டு மக்களும் தள்ளப்படுவார்கள். எனவே மத்திய அரசு இந்த விஷயத்தில் உடனடியாகத் தலையிட்டு, அணையின் பலம் பற்றிய கேரள மக்களின் பயத்தை போக்குவது பற்றியோ அல்லது அணையின் உறுதியை  நிரூபிப்பது பற்றியோ அல்லது புதிய அணை தேவைக்கான நியாயத்தை பற்றியோ... எதுவாக இருந்தாலும் நடுநிலையோடு மத்திய அரசு அறிவுப்பூர்வமாக - அறிவியல் பூர்வமாக ஆராய்ந்து  முடிவெடுக்கவேண்டும் என்பதே அமைதியை விரும்பும் இரு மாநில மக்களின் எதிர்ப்பார்ப்பாகும்.

ஸ்டாலின் மகள் - கம்யூனிசத்தை ஒழித்துக்கட்ட முதலாளித்துவத்துக்கு கிடைத்த ஆயுதம்...!

                   தோழர் லெனினுக்குப் பிறகு சோவியத் யூனியனின் அதிபராகவும் முதலாளித்துவத்தின் சிம்மசொப்பனமாகவும் விளங்கியவர் தோழர் ஸ்டாலின். மார்க்சியத்தை சிறந்த முறையில் நடைமுறைப்படுத்தியவர்களில் ஸ்டாலின் முதன்மையானவர் என்றே சொல்லவேண்டும். அதனால் தான் உலகத்திலுள்ள கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளெல்லாம் காரல் மார்க்ஸ், பிரெட்ரிக் எங்கல்ஸ், லெனின் ஆகிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்க தலைவர்களின் வரிசையில் நான்காவது  இடத்தை தோழர் ஸ்டாலினுக்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

              மாமேதை லெனின் வகுத்துத் தந்த போர்த் தந்திரங்களில் இவர் மிகுந்த தேர்ச்சிப்பெற்றவர். அப்படிப்பட்ட போர்த்தந்திரங்கள் அடிப்படையில் தான் அப்போது நடைபெற்ற இரண்டாம் உலகப்போரில், சோவியத் யூனியன் மக்களை மட்டுமல்ல உலகமக்கள் அனைவரையும் காக்கவும், தனது தலைவன் தந்த அருமைக்கும் பெருமைக்கும் உரிய சோவியத் சோசலிசத்தை பாதுகாக்கவும் நடத்த போரில் வெற்றி பெற்று உலக மக்களால் இன்றுவரை மதிக்கப்படுகிறார். ஆனால் முதலாளித்துவவாதிகளால் இன்றுவரை எதிரியாகவே கருதப்படுகிறார். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் தாக்கபடுகிறார் என்பதையும் நாம் உற்று நோக்கவேண்டும். தோழர் ஸ்டாலின் மீதான முதலாளித்துவத்தின் இப்படிப்பட்ட  தாக்குதலுக்கு அவர்களுக்கு ஆயுதமாகக் கிடைத்தவர் தான் அவரது மகள் ஸ்வெட்லானா என்பதும் வரலாற்றில் எழுதப்பட்ட ஒன்று.

             ஸ்டாலின் வாழ்ந்த காலங்களிலும் இறப்புக்குப் பின்னும்,  அவரது மகள்

ஸ்வெட்லானா தனது தந்தை ஸ்டாலின் மீது சொல்லப்பட்ட புகழ்ச்சிகள் ஏராளம். அதேப்போல் அவர் மீதான இகழ்ச்சிகளும் விமர்சனங்களுமும் கூட ஏராளம் என்று தான் சொல்லவேண்டும். மகள் ஸ்வெட்லானா தன தந்தையைப் பற்றி வெளியிட்ட விமர்சனங்கள் முதலாளித்துவத்துக்கு கிடைத்த அல்வா  துண்டுகள் போல் இன்றுவரை வெளுத்துவாங்குகின்றனர்.

              அவரது இந்த விமர்சனங்களையே அரசியலாக்கி, ஸ்டாலினுக்கு எதிரான கீழ்த்தரமான பிரச்சார வேலைகளை முதலாளித்துவவாதிகள் இன்றுவரை செய்து வருகின்றனர். அதனால் தான் வரலாற்றில் சர்வாதிகாரி போலவும், தனிமனித ஒழுக்கம் இல்லாதவர் போலவும் ஸ்டாலின் சித்தரிக்கப்படுகிறார் என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

              லெனின் ஸ்தாபித்துக் கொடுத்த சோவியத் நாட்டில் லெனினிசத்தை மிகச் சரியாகக் கடைபிடித்து சோசலிச சமூகத்தின் நடைமுறை வெற்றியை உலகுக்கு நிரூபித்துக் காட்டியவர் என்பதனால் ஸ்டாலின் மீது முதலாளித்துவ - ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு மிகக் கடுமையான கோபம் என்பதையும் யாராலும் மறுக்க முடியாது. 

                 இப்படியாக அடிப்படையற்ற - சம்பந்தமில்லாத அவதூறுகளால் ஸ்டாலின் மீது ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் களங்கமும்,  பொய்ச்சித்திரமும் மங்கி மறைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம்   எதையும் பயன்படுத்த அவர்கள் தவறியதேயில்லை.

                    இன்றைக்கு முதலாளித்துவ நாடுகளெல்லாம் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கி,  முதலாளித்துவம் என்பது தோல்வியைத் தழுவி திணறிக்கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில் - அந்தப் பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து கரையேற மக்களின் கவனம் மற்றும் பார்வைகள் முழுதும் ''சோஷலிச தீர்வுகளை'' நோக்கி திரும்பிக்கொண்டிருக்கும்  இன்றைய  சூழ்நிலையில், ஸ்டாலின் மீது சேற்றை வாரி இறைப்பதற்கும், கம்யூனிசத்தையே குழிதோண்டி புதைப்பதற்கும் முதலாளித்துவத்திற்கு கிடைத்த வாய்ப்பு தான்.. அவரது மகள் ஸ்வெட்லானாவின் மரணம்.. ஸ்டாலினால் "குட்டிச் சிட்டுக் குருவி" (Little Sparrow) என்று செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட  அவரது மகள் ஸ்வெட்லானாவின் கடந்த நவம்பர் 22 அன்று மரணம் அடைத்தார்.

                   ஸ்வெட்லானாவின் மரணத்தை மட்டுமே பேசவேண்டிய முதலாளித்துவ பத்திரிக்கைகளும், தொலைக்காட்சிகளும் ஸ்டாலின் பற்றிய அவதூறு புராணங்களையே பிரதானமாக பேசின.  இவர்கள் அவதூறு சொல்வதுபோல் உண்மையில் ஸ்டாலின் பாசம் இல்லாதவரோ... கல்நெஞ்சக்காரரோ  அல்ல. மனிதகுலத்தையே நேசிக்க முடிந்த அவரால் தன் குடும்பத்தை நேசிக்க முடியாமலா போயிருக்கும்...? சமூகத்தின் நலனா குடும்பத்தின் நலனா என்ற கேள்வி வரும்போது, அவர் தன் குடும்ப நலனைவிட சமூகத்தின் நலனே முக்கியம் என்று முடிவுகள் எடுத்திருக்கிறார். என்பது தான் அவரைப் பற்றிய பெருமையளிக்கும் உண்மை. 

            அதற்காக அவர் தன் மகள்மீது பாசமே இல்லாதவரா? இக்கேள்வியை சமீபத்தில் ஸ்வெட்லானாவிடமே கேட்டார் அமெரிக்காவின் விஸ்கான்சின் ஸ்டேட் ஜர்னலின் நிருபர். அதற்கு ஸ்வெட்லானா, "ஆம். அவர்(ஸ்டாலின்) என்மீது பாசத்துடனிருப்பார். நான் அவரது அம்மாவைப் போல் இருப்பேன். அவரது அம்மாவைப் போல் எனக்கும் இந்த சிவப்புத் தலைமுடிகள்; அவரைப் போன்ற தோலின் நிறம் இருக்கும்" என்று கூறினார்.           

                  அதேப்போல்,  இரண்டாம் உலகப்போரில் ஹிட்லரின் நாஜிப் படையிடம் கைதியாகப் பிடிபட்ட ஸ்டாலினின் மகன் யாகோவ்-ஐ விடுவித்தால் ஜெர்மன் ராணுவத் தளபதி ஒருவனை விடுவிக்க வேண்டும் என்று ஹிட்லர் கோரினார். ஆனால் தனக்கொரு நீதி; ஊருக்கொரு நீதி என்றில்லாத வளையாத நீதிக்குச் சொந்தக்காரரான ஸ்டாலின் சாதாரண படைவீரனாகிய த‌னது மகனுக்கு ஒரு தளபதி இணையான ஒருவன் மாற்று அல்ல‌ என்று கூறி மறுத்துவிட்டார். அதனால் அவரது மகன் நாஜிக்களால் கொல்லப்பட்டார் என்பது இன்றும் மறக்கமுடியாத - நினைத்தாலே மெய்சிலிர்க்கும் வரலாறு.   மனித குலத்தின் எதிர்காலத்தையே நிர்ணயிப்பதாக இருந்த அந்த யுத்தம் போன்றதொரு சூழலே இல்லாத நிலையில்கூட ஊழல் மந்திரிகளின் மகன் அல்லது மகளை மீட்பதற்காக நிபந்தனையின்றி தீவிரவாதிகளை விடுவிக்கும் அரசியல்வாதிகளைப் போற்றும் முதலாளித்துவவாதிகள் அப்பழுக்கற்ற பொதுநலத்தின் உச்சகட்ட அடையாள‌மான ஸ்டாலினை இதற்காகத் தூற்றுவது விந்தையாகத் தான் இருக்கிறது..

                        ஒரு மகள் என்ற முறையில் ஸ்வெட்லானாவிற்கு ஸ்டாலின் மீதிருந்த கோபம் எல்லா வீடுகளிலும் சாதாரணமாகக் காணப்படுவது போன்று தான். "நான் விரும்பிய இலக்கியம் படிக்க முடியாமல் அப்பாவின் வற்புறுத்தலுக்காக வரலாறு படித்தேன்; அவரது விருப்பத்திற்காக நான் ஆங்கில ஆசிரியராக வேலை பார்த்தேன்; ஆனால் நான் தேர்ந்தெடுத்த கணவரை என் அப்பாவிற்குப் பிடிக்கவில்லை" என்று ஸ்வெட்லானா கூறுவதெல்லாம் வீடுதோறும் அன்றாடம் நாம் காணும் மனக்குறைகள்தான். தன் வீடு, தன் மனைவி-மக்கள் என்று அல்லும் பகலும் பாடுபட்டு தன் பிள்ளைகளுக்கு எத்தனை சொத்துச் சேர்த்து வைத்தாலும் "என்ன பெருசா எங்களுக்குச் சேர்த்து வச்சிட்ட" என்று அப்பாக்களை எப்போதும் திட்டிக் கொண்டிருக்கும் பிள்ளைகளை நாம் எங்கும் பார்க்கலாம். தன் குடும்பத்திற்காகவே பாடுபடும் அப்பாக்களுக்கே இதுதான் நிலமை என்றால், ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்காக தன் வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்துவிட்ட ஒருவரின் பிள்ளைக்கு தன் சுய விருப்பம்-ஆசைகள் நிராசைகளாகிப்போன தருணங்கள் நிறையவே இருக்கும். அந்தத் தந்தை ஸ்டாலினாக இருப்பதனாலேயே மகளின் அற்ப ஆசைகளை பூதாகரமாக்கி அதை நிராசையாக்கிய தந்தையை கொடுமைக்காரனாக்கிச் சித்தரிப்பது முதலாளித்துவ - ஏகாதிபத்திய ஊடகங்களின் தந்திரமே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை.

                 தோழர் ஸ்டாலின் 1953  - ல் இறக்கும்  தருணத்தில் அவருடன் அருகில்  இருந்தவர்களில் ஸ்வெட்லானாவும் ஒருவர். ஸ்டாலினுக்குப் பிறகு அதிகாரத்திற்கு வந்த திருத்தல்வாதியான  குருசேவ், ஸ்டாலினுக்கு எதிரான அவதூறு பிரச்சாரத்தில் இறங்கிய காலகட்டத்தில் தான் 1967  - ல் - 14 ஆண்டுக‌ளுக்குப் பிறகுதான் ஸ்வெட்லானா சோவியத் யூனியனில் இருந்து வெளியேறி அமெரிக்காவில் தஞ்சம் அடைந்தார்.

                    சோவியத் யூனியன் மற்றும் அமெரிக்கா இடையேயான அப்போதைய  பனிப்போர் காலத்தில் குருஷேவ் ஆட்சி செய்த சோவியத் யூனியனுக்கு எதிரான கருத்து யுத்தத்தில் அமெரிக்காவின் கைக்கருவியாக - ஒரு ஆயுதமாக  ஸ்வெட்லானா அமெரிக்காவிற்கு பயன்பட்டார் என்பதை அன்றைய சரித்திரம் அறிந்தவர்கள் மறந்திருக்கமாட்டார்கள். குருசேவ் ஸ்வெட்லானாவை துரோகி தூற்றினார். அதேசமயம் ஸ்டாலினை அவதூறு செய்வதற்கு ஸ்வெட்லானாவையும் பயன்படுத்திக் கொண்டார் குறிப்பிடத்தக்கது. 

                       ஆனால் அமெரிக்காவில் தஞ்சமடைந்த முதல் நாளில் பத்திரிக்கையாளர்களிடம் பேசும்போது குருசேவின் சோவியத் யூனியனை ஸ்வெட்லானா விமர்சித்தாலும் தன் தந்தை மீது மேலே கூறிய மனக்குமுறல்களைச் சொன்னாலும் ஸ்டாலினுக்கு எதிரான குருசேவின் திருத்தல்வாதக் கும்பலின் அவதூறைப் பற்றிச் சொல்லும்போது "என் தந்தையை நேசிக்கிறேன்; அவர் மீது மதிப்பு வைத்திருக்கிறேன். இன்று ஸ்டாலின் மீது மட்டுமே குற்றம் சுமத்தப்படும் அந்தப் பயங்கரமான சம்பவங்களுக்கு எங்கள் அரசியல் தலைமைக் குழுவில் இருந்த மற்றவர்களே பொறுப்பானவர்கள்" என்றே சொன்னார்.

             பின்னர் தனது புகலிட வாழ்க்கையின் ஆரம்ப காலத்தில் ஸ்வெட்லானா தன் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட ஏமாற்றங்களுக்கு ஸ்டாலினைப் பொறுப்பாக்கி என்ன எழுதியிருந்த போதும் பின்னாட்களில் அவர் ஸ்டாலினுக்கு ஆதரவாக வெளிப்படையாகப் பேசவும் ஆரம்பித்துவிட்டார். 1982  - ல் லண்டன் டைம்ஸ் பத்திரிக்கையின் நிருபரிடம் ஸ்வெட்லானா தான் அவருக்கு (ஸ்டாலினுக்கு) துரோகம் இழைத்து விட்டதாகவும், "நான் செய்த காரியங்களுக்கு என் தந்தை என்னைக் கொன்றே போட்டிருப்பார்" என்றும் கூறியிருக்கிறார் என்பதையையும் மறுப்பதற்கில்லை.  அவரது இந்த மனமாற்றத்தின் பாதிப்பில் எழுதியதால்தான் அவரது கடைசி சுயசரிதை நூலை வெளியிட எந்த பதிப்பகத்தாரும் முன்வரவில்லைஎன்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
              ஸ்டாலினது இறப்பைப் பற்றி நினைவு கூரும் போது கூட ஸ்வெட்லானா "அவர் இறந்தபோது நான் என் நம்பிக்கை அனைத்தையும் இழந்து விட்டேன். என்றுதான் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
               இருந்தாலும் ஸ்டாலின் எனும் அந்த மாபெரும் வரலாற்று மனிதரோடு வாழ்க்கையில் உடன் பயணிக்க வேண்டுமானால், அவரது தோழர்களுக்கு மட்டுமல்ல, மனைவி-மகன்-மகளுக்கும்கூட ஒரு குறைந்தபட்ச தியாக உணர்வும், அர்ப்பணிப்பு உணர்வும்  தேவைப்படுகிறது என்பது பெருமையளிக்கும் விஷயமாகும். அந்த அர்ப்பணிப்பை அவரது மகன் யாகோவ் கடும் சோதனைக் காலத்தில் தந்தையுடனிருந்து தன் உயிரையும் தியாகம் செய்து நிரூபித்து விட்டார். ஆனால், பாவம் மகள் ஸ்வெட்லானாவால் அந்த உயரத்தை கடைசிவரை எட்டமுடியாமலேயே போய்விட்டது. ஆனாலும் அந்த மாமனிதன் இறக்கும் அந்தக் கடைசித் தருணம் வரை அவரது அன்பு மகள் ஸ்வெட்லானா அவருக்குச் செல்லமான "குட்டிச் சிட்டுக் குருவி"தான்.

திராவிடக்கட்சிகளின் ஓட்டு அரசியலுக்கு நதிநீர் பிரச்சனை தேவைப்படுகிறது...!

              1967 - ஆம் ஆண்டில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஆட்சிப்பொறுப்பில் ஏறியதிலிருந்து, திமுகவும்   அதிமுகவும்  தான் மாறி மாறி ஆட்சிசெய்து வருகிறார்கள். மழைநீர் சேமிப்பில் என்ன  ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்கிறார்கள்...? பொதுமக்கள் வீடுகளில் மழைநீர் சேமிப்புக்கான ஏற்பாடுகளை செய்யவேண்டும் என்று சட்டம் போடுகிறார்களே தவிர... இவர்கள் மழை நீர் சேமிப்பிற்கு அணைக் கட்டியிருப்பார்களா...? தமிழ்நாட்டில் பெய்யும் மழையில் இருபத்தைந்து சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே  பாசனத்திற்கும் குடிநீருக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.  எழுபத்தைந்து சதவீதத்திற்கும் அதிகமான மழைநீர் யாருக்கும் பயன்படாமல் வீணாகவே கடலில் கலக்கிறது என்பது தான் உண்மை. வீணாகப்போகும் மழைநீரை சேமிக்கவேண்டும் என்பது மட்டுமில்லாது அப்படி சேமித்தால் அண்டை மாநிலங்களில் கையேந்த வேண்டாம் என்பதுமான குறைந்த பட்ச அறிவுக்கூட இந்த திராவிடக்கட்சிகளின் ஆட்சியாளர்களுக்கு இல்லை.
               இயற்கை ஒவ்வொரு ஆண்டும் நிறைய மழை நீரை கொட்டித்  தருகின்றது. என்றாலும் தமிழகம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் பக்கத்து மாநிலங்களான கர்நாடகா, ஆந்திரா, கேரளா போன்ற மாநிலங்களின் தயவை தான் எதிர்பார்த்து  நிற்கின்றது. அந்த மாநிலங்களிலிருந்து தமிழகம் வழியாக ஓடும் நதிகளிலிருந்து தமிழகத்தின் பங்குகளை கேட்கும் போராட்டத்தைத் தான் இது வரை இந்த திராவிட கட்சிகளின் அரசுகள் செய்து வருகின்றன. அதுவும் இந்த ''நதி நீர் பிரச்சனை'' தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதைத் தான் இந்த கட்சிகள் விரும்புகின்றன. காரணம் என்னவென்றால்,  ''நதி நீர் பிரச்சனை'' என்பது இவர்களின் ஓட்டு அரசியலுக்கு அவசியம் தேவைப்படுகிறது. ''நீர்'' மக்களுக்கும், பாசனத்துக்கும் முக்கியமோ இல்லையோ, ''நீர் பிரச்சனை'' இவர்களின் தேர்தல் அரசியலுக்கு  முக்கியமானது.
                தமிழகத்தில் உள்ள அணைகள் எல்லாம் கல்லணை மன்னர் காலத்திலும், மேட்டூர் அணை மற்றும் முல்லை பெரியார் அணை போன்றவைகள்  பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்திலும், மணிமுத்தாறு அணை, வைகை அணை,   ஆழியாறு அணை, சாத்தனூர் அணை மற்றும் கிருஷ்ணகிரி அணை போன்ற அணைகள் எல்லாம் மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் காமராஜர் ஆட்சிக்காலத்தில் கட்டப்பட்டதே ஆகும். ஆனால் இந்த இரு திராவிடக்கட்சிகளின் ஆட்சியில்  எதிர்கால குடிநீர் தேவைகளுக்கும், விவசாய பாசனத்திற்கும்  அணைகள் கட்டப்படவேண்டும் என்கிற எண்ணம் இருந்ததா...? மாறாக, எல்லா மாவட்டங்களிலும் இருந்த நீர்நிலைகளான பல ஏரிகளில் பஸ் ஸ்டாண்ட், காய்கறி மார்கெட்டுகளும் கட்டியிருக்கினரே நீரை தேக்கவேண்டும்  என்ற  குறை பட்ச அறிவுகூட இல்லாமல் இருகின்றனர்;    ஏனென்றால் ''நீர் பிரச்சனை'' என்பது இவர்களின் ஓட்டு அரசியலுக்கு   பயன்படுகிறது.
                  ''நதி நீர் பிரச்சனை'' யின் மூலம் மொழிப் பிரச்சனையையும், இனப் பிரச்சனையையும் தூண்டிவிட்டு அதில் குளிர்க் காய்பவர்களாகத்  தான் இந்த திராவிடக்கட்சிகள் இன்று வரை இருந்து வருகின்றன. ஓட்டுக்காக  திராவிடக்கட்சிகள் மக்களிடையே மொழி உணர்வையும், இனவுணர்வையும்  கிளப்பிவிடுவது என்பது வாடிக்கையானது என்பதை யாராலும் மறுக்கமுடியாது.                                      

கருணாநிதிக்கும் கனிமொழிக்கும் தான் வெட்கமில்லை - உடன்பிறப்புகளே... உங்களுக்குமா...?

 

கனிமொழி ஒரு வழியாய் 

காலம் ''கனி''ந்து     

விடுதலை பெற்று இன்று 

சென்னை திரும்பினார்...  

இனி திமுகவின் ''மொழி''ப்  

போராட்டம் முடிவு  பெற்றது...       

                  அப்பா விமானநிலையம் சென்று சாதனைப் படைத்து திரும்பும் மகளை வரவேற்றார்... சாதனை மங்கைக்கு அண்ணா அறிவாலயத்தில் பட்டாபிஷேகம் வேறு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதாம்...

               அம்மணிக்கு சென்னை விமானநிலையத்திலிருந்து அண்ணா அறிவாலயம் வரை திமுக தொண்டர்களின் வரவேற்பு ஏற்பாடுகள் வண்ண வண்ண போஸ்டர்கள் மற்றும் பேனர்கள் ஏராளம்... அதில் கூசாமல் எழுதப்பட்டவைகள் அனைத்தும் கண்ணை கூசுகின்றன....

 

 

 

கொலைவெறி... கொலைவெறி... டீ... - இது இளைஞர்களின் பாக்கெட்டை குறி பார்க்கும் இலாபவெறி ...!

இந்த கொலைவெறி தமிழின் மீதா... 

அல்லது தமிழ் சினிமாவின் மீதா ...?

               கடந்த பத்து நாட்களாக வீடு, அலுவலகம், கடைவீதி, பீச் - இப்படி எங்கு போனாலும் ''கொலைவெறி... கொலைவெறி... டீ...'' என்கிற பாடல் தொலைகாட்சி, எப்.எம் ரேடியோ, மொபைல் ரிங் - டோன், வலைத்தளம்  எல்லாவற்றிலும் அலறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஆரம்பத்தில் அந்த பாடல் எதோ காதை கூசுகிற மாதிரி இருந்ததால் அலட்சியம் செய்துவிட்டேன்... ஆனால் இளைஞர்கள் வெளியே பேசுவதையும், வலைத்தளத்தில் எழுதுவதையும் உற்று பார்க்கும்போது  தான் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

                         அந்த பாட்டை நடிகர் தனுஷ் பாடியிருக்கார். தனுஷ் நடிகை சுருதிஹாசனுடன் இணைந்து நடித்துக்கொண்டிருக்கும் திரைப்படமாம்  அது. படத்தின் பெயர் ''மூன்று'' தனுஷின் மனைவி ஐஸ்வர்யா இயக்க அனிரூத் என்ற இளைஞர் இசையமைத்து வருவதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.   இந்த செய்திகளை  எல்லாம் இப்போது தான் தெரிந்துகொண்டேன். ஆனால் இந்த படத்தின் விளம்பரம் செலவில்லாமல் எந்த அளவிற்கு மக்களை சென்றடந்திருக்கிறது பாருங்கள். வலைத்தளத்தில் லட்சக்கணக்கானோர் பார்த்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கானோர் ''லைக்'' பண்ணியிருக்கிறார்கள். 

               அப்பப்பா.... என்ன கொலைவெறிங்க அது... யாரு மேல அவ்வளவு கொலைவெறின்னு தெரியல... பொதுவாவே தனுஷ் படம்மென்றால்  பார்க்கிறதுக்கே  யோசிக்கணும்... ஏன்னா... அவர் படத்துல நல்லநல்ல கருத்துக்களெல்லாம் சொல்லுவாரு... நண்பர்களோடு சேர்ந்து ''தண்ணி'' அடிப்பாரு... ''தம்'' அடிப்பாரு.. அப்பாவை மரியாதையில்லாம பேசுவாரு.... அப்பா பாக்கெட்டில் இருந்தே காசு திருடுவாரு... இது போல்  நல்லநல்ல விஷயங்கள் தான் அவர் படத்துல அதிகமா இருக்கும். இது தான் இந்த காலத்து ஹீரோக்களின் தரம்... ''நல்ல பேரை வாங்க வேண்டும் பிள்ளைகளே'' என்று இளைஞர்களுக்கும்  குழந்தைகளுக்கும்  சினிமா ஹீரோ அறியுரை சொன்னக் காலமெல்லாம்  போய்விட்டது.  

                இதுவரையில் தனுஷ் ஹீரோ கதாப்பாத்திரங்களைத் தான் கொலைசெய்து வந்தார். இப்போது முதல்முறையாக ஒரு பாட்டையே கொலை  செய்து இருக்கிறார். பாட்டை மட்டுமா... தமிழ், ஆங்கிலம், இசை இப்படி எல்லாவற்றையும் அல்லவா தீர்த்துக்கட்டியிருக்கிறார். யாரு மேல இந்த கொலைவெறி... எத்தனை காலமா இந்த கொலைவெறி... தானே எழுதி.. தானே பாடியிருக்கிறார்....தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கடித்துக் குதறி கொலை செய்து இருக்கிறார். பெண்களை கொச்சைப்படுத்தியிருக்கிறார். யார் மீது கோபம்...? பெண்களின் மீதா..?  தான் நடித்த படங்களெல்லாம் எதிர்ப்பார்த்த அளவிற்கு ஓடவில்லை என்பதால் தன் இரசிகர்களின் மீது கோபமா... அதனால் அவர்கள் மீது ஏற்பட்ட கொலைவெறியா..? இதை இன்றைய இளைஞர்கள் கண்டித்திருப்பர்களா...?

               இதே சினிமா உலகத்தை நாற்பது ஆண்டுகள் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன். நாற்பது ஆண்டிகளுக்கு முன்பு வந்த இயக்குனர் ஸ்ரீதர் இயக்கிய ''கல்யாணப்பரிசு'' திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற அத்தனைப் பாடல்களையும் எழுதியவர் ''மக்கள் கவிஞன்'' பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் ஆவார். இயக்குனர் ஸ்ரீதர் கவிஞரிடம் படத்தின் கதைகளையும் சூழ்நிலைகளையும் சொல்லி பாடல்களை கேட்டார். அப்போது இயக்குனர் ஒரு பாடலில் ''முத்தம்'' என்ற வார்த்தை வரவேண்டும் என்று கவிஞரிடம் கோரியிருக்கிறார். அதை கேட்ட பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் கோபமுற்று எழுந்து சென்றுவிட்டார்.  ஒட்டுமொத்த திரைப்படத்தின் பாடல்களை  எழுதும் வாய்ப்பையே தூக்கி எறிந்துவிட்டார்.   அதைக்கண்ட இயக்குனர் கவிஞரின் பின்னாலேயே சென்று சமாதானம் செய்து, உங்கள் இஷ்டப்படியே எழுதுங்கள் என்று இயக்குனர் சொன்னார். அதற்கு பட்டுக்கோட்டையார் பதிலளிக்கும் போது, '' முத்தம் என்பது கெட்டவார்த்தை ( அந்த காலத்தில் ) அதை எல்லாம் பாடலில் எழுதினால், பாடலைக்  கேட்கும் இளைஞர்களும், குழந்தைகளும் கெட்டுப்போய்விடுவார்கள். அதனால் தான் எழுதமாட்டேன் என்று சொன்னேன்'' என்று சொல்லி இருக்கிறார்.  

                      இயக்குனரின் சமாதானத்திற்குப் பிறகு தான் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் பாடல்களை எழுதினார். எப்படி எழுதினார் தெரியுமா...?  இயக்குனரையும் திருப்திப்படுத்தவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் கல்யாணப்பரிசு திரைப்படத்தில் தீபாவளி பற்றிய பாடலில் '' உன்னைக்கண்டு நான் ஆட... என்னைக்கண்டு நீ ஆட...'' என்றப பாடலில் ''கன்னத்தில் ஒன்னே ஒன்னு கடனாகத் தாடா..'' என்று முத்தம் என்ற வார்த்தையை மறைத்து அற்புதமாய் எழுதியிருப்பார். அன்றைக்கு பட்டுக்கோட்ட கல்யாணசுந்தரம் போன்றவர்கள் காசுக்காக எழுதாமல், சமூகத்திற்காக எழுதினார்கள்.

               ஆனால் இன்றோ... சமூகத்தைப்பற்றி... இளைஞர்களைப் பற்றி... குழந்தைகளைப் பற்றி அக்கறை இல்லாத... சிந்தனை இல்லாத கவிஞர்களும்   நடிகர்களும் தான் இன்றைக்கும் இருக்கிறார்கள். சமூக அக்கறையில்லாமல் காசுக்காக எழுதக்கூடிய கவிஞர்கள்  தான் இன்றைக்கு இருக்கிறார்கள்.

            இதைத்  தான் இந்த ''கொலைவெறி'' பாடலும் காட்டுகிறது... படம் வெற்றிபெறுவதற்கு இப்போதே இளைஞர்களை இப்போதே உசுப்பேற்றிவிடும் செயல் தான் இது. இந்த செயல் என்பது, இளைஞர்களின் பாக்கெட்டையும் பர்சையும் குறிவைத்து, இலாபவெறி பிடித்து செய்யும் செயலாகும். சமூகத்தைப்பற்றி அக்கறையில்லாமல் இலாபம் ஒன்றே குறிக்கோளுடன் செய்யப்படும் செயல் என்பதை இன்றைய இளைஞர்கள் உணரவேண்டும். இப்படிப்பட்ட ''கொலைவெறி'' பிடித்து.. ''இலாபவெறி'' பிடித்து வரும் பாடல்களையும் திரைப்படங்களையும்  தூக்கிஎரியவேண்டும்.

• 
  

  
  
• Share on Orkut
• Post to Twitter
• Send via Gmail
• Send via Yahoo Mail
• Send via E-mail program